07-09-06

Gedicht; waar levenswijsheid in staat, bij mij nu van toep.

Mens durf te leven

 

Dirk Witte

 

 

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer

En als je straks anders wilt, kun je niet meer

Mens durf te leven!

 

Vraag niet elke dag van je korte bestaan:

Hoe hebben mijn pa en grootpa het gedaan?

Hoe doet het mijn neef en hoe doet het mijn vriend?

En wie weet, hoe mijn buurman dat weer vindt?

En wat heeft het fatsoen voorgeschreven?

Mens, durf te leven!

 

De mensen bepalen de kleur van je das

De vorm van je hoed en de snit van je jas

En van je leven!

 

Zij wijzen de paadjes waarlangs je mag gaan

En roepen”Oh, Foei!” als je even blijft staan

Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk

Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk

En wat je aan de armen moet geven

Mens, is dat leven?

 

De mensen ze schrijven je leefregels voor

Ze geven je raad en ze roepen in koor

Zó moet je leven!

 

Met die mag je omgaan, maar die is te min

Met die moet je trouwen, al heb je geen zin

En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen

En je wordt genegeerd, als je ’t anders zou doen

Alsof je iets ergs had misdreven

Mens, is dat leven?

 

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi!

Mens, durf te leven!

 

Je kop in de hoogte, je neus in de wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt!

Hou een hart vol van warmte en liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een vorst!

Wat je zoekt kan geen ander je geven!

Mens, durf te leven.

Je leeft maar 1 keer doe wat je wilt

wat je graag doet, maak keuzes voor je eigen.

denk aan jezelf

jij weet je

verlangens.

 

de andere moeten het maar respecteren.

Hoe moeilijk het ook is ...

18:12 Gepost door Mariska | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.